موسسه آموزشی و پژوهشی كانون نویسندگان قم - شهدادی: مشکل اصلی نویسندگان نبود معنا و فکر در زندگی است

خير دنيا و آخرت با دانش است و شرّ دنيا و آخرت با نادانى.                                                            طلب دانش بر هر مسلمانى واجب است. خداوند جويندگان دانش را دوست دارد.                                                          فضاى هر ظرفى در اثر محتواى خود تنگ‏تر مى‏شود مگر ظرف دانش كه با تحصيل علوم، فضاى آن بازتر مى‏گردد.                                                           زكات دانش، آموزش به كسانى كه شايسته آن‏اند و كوشش در عمل به آن است.                                                            بهترين علم آن است كه مفيد باشد.                                                            هر كس براى خدا دانش بياموزد و به آن عمل كند و به ديگران آموزش دهد، در ملكوت آسمانها به بزرگى ياد شود.                                                            و گويند: براى خدا آموخت و براى خدا عمل كرد و براى خدا آموزش داد.                                                           به راستى كه دانش، مايه حيات دل‏ها، روشن كننده ديدگان كور و نيروبخش بدن‏هاى ناتوان است.                                                                  از حقيقت ايمان اين است كه حق را بر باطل مقدم دارى، هر چند حق به ضرر تو و باطل به نفع تو باشد و نيز از حقيقت ايمان آن است كه گفتار تو از دانشت بيشتر نباشد.                                                                            آگاه باشيد كه دانش آينده، اخبار گذشته و درمان دردهايتان و نظم ميان شما در قرآن است.                                                                   انسان بلند مرتبه چون به فهم و دانايى رسد، متواضع مى شود.                                                                      علم گنج بزرگی است که با خرج کردن تمام نمی شود.                                                                      علم میراث گرانبهائی است و ادب لباس فاخر و زینتی است و فکر آئینه ای است صاف.

شهدادی: مشکل اصلی نویسندگان نبود معنا و فکر در زندگی است

شبی با اهل قلم
شهدادی: مشکل اصلی نویسندگان نبود معنا و فکر در زندگی است
سمیرا روشنایی
قم - خبرنگار همشهری
نشست شبی با اهل قلم میزبان «احمد شهدادی» بود. این نویسنده و غزل‌سرا که در حوزه فلسفه و ادبیات آثار قلمی دارد در جمع نویسندگان قمی در موسسه طلوع مهر حاضر شد و از اتفاق‌هایی سخن گفت که باید در درون یک نویسنده ایجاد شود تا نوشته‌اش خوب باشد.
شهدادی در این نشست، نوشتن را یک محصول و میوه دانست و گفت: میوه ریشه در خاک دارد، بنابراین هیچ وقت نباید به نوشتن به عنوان یک صورت نگاه شود.
وی افزود: اگر باغبانی به میوه‌های کال، تازه یا خوشرنگ باغش نگاه می‌کند اول از میوه‌ها خبر نمی‌گیرد بلکه اول از ریشه‌ها خبر می‌گیرد. حتما اتفاقی در ریشه افتاده که میوه‌ها جذاب و درخشان یا مبتلا به تباهی هستند.
این نویسنده با بیان این که نوشتن فرایند فکرکردن است، تاکید کرد: آدمی که فکر می‌کند، می‌نویسد. انسانی که فکر نمی‌کند تقلید می‌کند و فقط حرف دیگران را قرقره می‌کند.
وی فرایند فکرکردن را نوعی جستجو در ریشه‌ها توصیف کرد و گفت: انسانی که با یک حرف زندگی می‌کند و فرایند فکرکردن را طی می‌کند محتاج نوشتن است وگرنه انسانی که فکر نمی‌کند محتاج نوشتن نیست.
رمز و راز نویسندگی موفق
چه اتفاقی باید در درون بیفتد که نویسندگان نوشته خوب داشته باشند؟ این سئوال مبنای سخنان شهدادی شد که از چالش اساسی در حوزه نویسندگی و فسلفه نوشتن صحبت کند.
وی با بیان این که اگر نویسنده به صورت توجه کند از سیرت و معنا باز می‌ماند، اظهار کرد: اگر باور کنیم که مبنای نوشتن فکرکردن است، باید معتقد باشیم که نحوه هستی ما در جهان و انسان بودن و زیست ما در جهان است که زبان خاصی را به ما می‌بخشد و ما آن زبان را برای بیان نحوه بودن در جهان انتخاب می‌کنیم.
وی افزود: اگر کسی نحوه بودن خاصی در جهان نداشته باشد حتما نوشته خاصی هم نخواهد داشت. نوشتن این فرد تقلیدی و تکراری خواهد بود. اگر بودن کسی در عالم، منحصر به فرد شد، نوشته‌اش هم منحصر به فرد خواهد شد.
شهدادی این طرز فکر که نوشتن یک امری در حوزه ادبیات است را اشتباه دانست و تاکید کرد: نوشتن در درجه اول مربوطه به حوزه فلسفه است. از افلاطون که دو هزار و 500 سال پیش زیست می‌کرد تا تاریخ معاصر حرف‌های زیادی درباره انواع و شیوه نوشتن وجود دارد.
وی گفت: اگر نویسندگان در جهان زیست خاصی نداشته باشند و زیست آن‌ها توده‌وار باشد، به مثابه یک انسان فکر نمی‌کنند و در جهان بودگی ندارند بنابراین نیازی هم به نوشتن نخواهند داشت.
این نویسنده با بیان این که نوشتن گاهی صورت است، اظهار کرد: اگر در مدارج تحصیلی دانشگاهی آکادمیک وارد شوید از شما می‌خواهند مقاله یا پایان نامه‌ای برای رفع تکلیف انجام دهید. متاسفانه اولین نوشته‌های ما در عالم فکر مبتنی بر نوعی تقلید و تکرار و اعمال نظر کلیشه‌های از پیش تعیین شده است که اگر از آن کلیشه‌ها تخطی کنیم مردود می‌شویم.
وی گفت: برخی‌ها در مرحله بالاتر، نوشتن را در تکرار و تقلید می‌بینند اما این نویسنده‌ها در جهان بودگی خاصی و زیست انسانی ندارند. زیست انسانی به نحوه تفکر در عالم منحصر است. اگر کسی متفاوت از سایر بودها و اشیاء و هست‌ها در جهان فکر کرد این بیان خاصی برای ابراز متفاوت شدنش می‌طلبد؛ آن بیان گاهی شعر است، گاهی رمان، گاهی سناریو و فیلم نامه و گاهی علوم انسانی و اسلامی.
شهدادی معتقد است که اگر فرایند فکرکردن از درون هستی کسی بجوشد قالب نگارش را خودش پیدا می‌کند.
به گفته این شاعر، انبوهی از نوشته‌ها وجود دارد که مفید نیست برای این که این نوشته‌ها حرف تازه ندارند.
مشکل اصلی نویسندگان
وی با بیان این که مساله حقیقی در معنا و باطن است که باید کشف شود، اظهار کرد: مشکل نویسندگان امروز تسط نداشتن بر مهارت‌های نوشتاری و یا اعلام دستوری نیست و نباید در پی دستور زبان و علائم نگارشی برویم بلکه اول باید به نبود معنا در زندگی انسانی و حرفه‌ای خود توجه کنیم.
وی فهم در انسان را نوعی مواجهه انسانی با پدیدارهای انسانی دانست و اظهار کرد: زمانی که اولین شعرم را در نوجوانی می‌گفتم اصلا نمی‌دانستم ساغر و می و ساقی چیست.
شهدادی افزود: برخی‌ها زیاد کتاب خریداری می‌کنند اما از عالم کتاب چیزی نمی‌دانند. این افراد نظام داراشدن را فهمیدند. فکر می‌کنند اگر کتاب‌هایشان را خوب بچینند خیلی انسان متمدنی هستند. نمی‌دانند که باید با این کتاب‌ها زندگی کرد.
دنبال نظام تحول باشید
شهدادی به نویسندگان توصیه کرد که اگر بخواهند نویسنده خوبی بشوند دنبال نظام تحول باشند.
وی گفت: در نوشتن باید سازش کاری را کنار بگذاریم. این درست نیست که همان جور که معلمان، همسایه‌ها و جامعه می‌گویند فکر کنیم. این سازش با جهان و کنارآمدن با محیط نوعی روحیه سازشکاری به انسان می‌دهد. اگر با این مساله مبارزه کنید موفقیت حاصل می‌شود.
وی مبارزه با موفقیت‌های مادی شامل پول، مدرک، شهرت و... را در موفقیت نویسندگان مهم دانست و تاکید کرد: هر کسی دنبال موفقیت‌های مادی برود زمین می‌خورد. باید با موفقیت‌های مادی جنگید. انسانی که نوع خاصی از معنا را دارد و می‌خواهد دردها را درمان کند دیگر به فکر خودش نیست.
شهدادی، شجاعت و خلاقیت را از لوازم نویسندگی دانست و خطاب به نویسندگان افزود: سعی کنید در نوشتن با نظریه‌ها کار کنید و در رشته‌ای که عاشقش هستید کار کنید. در جست‌وجوی معنای خودتان باشید.
وی با بیان این که نوشتن پایه ارتباط است، اظهار کرد: نوشتن بیش از آن که در حوزه ادبیات باشد، در حوزه تفکر، روان‌شناسی تفکر و فلسفه تفکر است.
این نویسنده با بیان این که اگر نوشتن می‌خواهد جدی ترین کار یک انسان باشد آن نویسنده باید دنبال معنا باشد، گفت: اگر غیر از این باشد نوشتن مثل سنگ است که بی‌جهت آن را تا مسیری حمل می‌کنید. ولی اگر بدانید که با نوشتن به شکوفایی می‌رسید تا آخر حیات آن را رها نخواهید کرد.